GEOLODZY

ALTHANS Ernst Frriedrich (22.11.1828 Saynerhütte - 27.11.1899 Berlin). Nadradca górniczy, od 1872 r. dyrektor Wyższego Urzędu Górniczego we Wrocławiu, autor wielokrotnie wznawianego niemiecko-francusko-angielskiego słownika technicznego, badacz przyrody nieożywionej Śląska, zwłaszcz bogactw mineralnych oraz utworów karbońskich i plejstoceńskich; wyróżnił warstwy rudzkie i mikołowskie w karbonie górnośląskim.

ANDRÉ Christian Karl (20.03.1763 Hildburghausen - 19.07.1831 Stuttgart). Nauczyciel w Arolsen, Schnepfenthal, Gotha, Eisenach i Brnie, gdzie wydawał gazetę "Patriotisches Tageblatt" i czasopismo "Hesperus", współzałożyciel Morawsko-Śląskiego Towarzystwa Wspierania Rolnictwa, Przyrodoznawstwa i Krajoznawstwa. Jego kolekcje minerałów z Moraw i Śląska stały się zaczątkiem muzealnych zbiorów mineralogicznych w Brnie i Opawie.

ASSMANN Paul Gustav Bernhard (3.01.1881 Drezno - 10.04.1967 Berlin-Wilmersdorf). Geolog Pruskiego Krajowego Zakładu Geologicznego; na Górnym Śląsku rozpoczynał pracę pod kierunkiem R. Michaela; opracował szereg arkuszy mapy geologicznej Górnego Śląska 1:25 000, obszerną monografię górnośląskiego triasu i szereg prac o skamieniałościach triasowych Górnego Śląska. Jego nazwisko upamiętnia m.in. Omphaloptycha assmanni Schmidt. Zob. też tutaj.

Artykuł o Assmannie(PDF) w języku polskim możesz pobrać stąd.

BARTONEC Franz (17.08.1850 Budišovice - 19.12.1924 Háj ve Slezsku). Wybitny fachowiec w dziedzinie górnictwa; kierował kopalniami hrabiego Salma w Ostawie, potem zakładami przemysłowymi hrabiego Potockiego w Trzebini, Sierszy, Trzebionce i Grojcu. Pomagał D. Štúrowi w jego badaniach karbońskiej flory; wyróżnił występujące w okolicach Krzeszowic karbońskie warstwy z Tenczynka. Jego nazwisko upamiętnia nazwa karbońskiej paproci Sphenopteris bartoneci Štúr.

BECKE Friedrich Johann Karl (31.12.1855 Praga - 18.06.1931 Wiedeń). Wybitny petrograf, profesor mineralogii w Czernowicach na Ukrainie, od 1890 w Pradze, od 1898 w Wiedniu. Jego przełomowe dla petrografii badania skał metamorficznych przez szereg lat były związane z Jesionikami. Jasna smuga świetlna obserwowana pod mikroskopem na granicy minerałów o różnej gęstości optycznej nazywana jest linią Beckego. Zob. też tu i tu.

BEDERKE Erich (3.06.1895 Zielona Góra - 1978 Getynga). Do 1945 prof. geologii Uniwersytetu Wrocławskiego, później - Uniwersytetu w Getyndze; badał "białe plamy" na mapie geologicznej Śląska, m.in. następstwo ruchów tektonicznych w Sudetach, stratygrafię starszego paleozoiku Sudetów, powiązania utworów Gór Kaczwskich z kambrem okolic Zgorzelca i in. Jego nazwisko upamiętnia m.in. dewońska paproć Archaeopteris bederkei Gothan et Zimmermann.

BEINERT Carl Christian (15.01.1793 Wojciechów koło Bierutowa - 20.12.1868 Jedlina-Zdrój). Pomocnik aptekarski w Bierutowie, Oławie, Wrocławiu i Erfurcie, potem aptekarz w Jedlinie-Zdroju; badacz flory i przyrody nieożywionej okolic Jedliny; wraz z prof. Goeppertem opublikował nagrodzoną przez Holenderską Akademię Nauk pracę o florze karbońskiej okolic Wałbrzycha. Jego nazwisko w paleobotanice upamiętnia karbońska roślina Eristophyton beinertianum (Goeppert) Zalessky.

Biogram Beinerta (PDF) w języku polskim możesz pobrać stąd.

BEYRICH Heinrich Ernst (31.08.1815 Berlin - 9.07.1896 Berlin). Geolog i paleontolog; w latach 1841-67 kierował pracami nad mapą geologiczną Dolnego Śląska 1:100 000; prof. Uniwersytetu w Berlinie, prezes Niemieckiego Towarzystwa Geologicznego, od 1873 dyr. Pruskiego Krajowego Zakładu Geologicznego. Jego nazwisko upamiętnia m.in. nazwa sylurskiego małżoraczka Beyrichia. Jego pracę "Über die Crinoiden des Muschelkalks" znajdziesz tutaj.

Biogram Beyricha (PDF) w języku polskim możesz pobrać stąd.

BLANDOWSKI Wilhelm Theodor Ludwig von (21.01.1822 Gliwice - 18.12.1878 Bolesławiec). Inżynier w kopalni "Król" koło Chorzowa; w 1849 wyjechał do Australii, gdzie badał przyrodę stanu Wiktoria i był pierwszym kustoszem muzeum przyrodniczego w Melbourne. Po powrocie z Australii otwarł pierwszy zakład fotograficzny w Gliwicach. Jego nazwisko upamiętnia m.in. nazwa rodzajowa australijskiej ryby Blandowskius. Tekę jego rysunków "Australia Terra Cognita" znajdziesz tu.

Biogram Blandowskiego (PDF) w języku polskim możesz pobrać stąd.

BOCHEŃSKI Tadeusz (7.11.1901 Szczakowa - 28.02.1958 Kraków). Geolog i paleobotanik; od 1934 kustosz Działu Geologii Muzeum Śląskiego w Katowicach. Po wojnie organizował Stację Państw. Inst. Geol. w Czeladzi; od 1950 wykładowca krakowskiej AGH. Jako pierwszy wprowadził w Polsce mikrosporową metodę do celów stratygrafii i identyfikacji pokładów węgla. Jako paleobotanik badał m.in. szyszki zarodniowe karbońskich widłaków.

BOJKOWSKI Karol (17.09.1923 Nowy Sącz - 4.02.1987 Sosnowiec). Geolog i paleontolog związany ze Stacją Państw. Inst. Geol. w Czeladzi, później Oddziałem Państw. Inst. Geol. w Sosnowcu. Zajmował się stratygrafią, zoostratygrafią i paleogeografią karbonu górnośląskiego i lubelskiego, a także karbońskimi głowonogami. Jego nazwisko upamiętnia m.in. karboński koral Brachyphyllum bojkowskii Fedorowski.

BUCH Leopold Christian von (26.04.1774 Stolpe, Brandenburgia - 4.03.1853 Berlin). Jeden z twórców nowoczesnej geologii, w latach 1796-97 referendarz Wyższego Urzędu Górniczego w Dzierżoniowie. Opublikował prace o geologii Ślęży, Lądka, Toszka i Księstwa Siewierskiego oraz o skamieniałościach ze Śląska. Jego pracę "Über Goniatiten und Clymenien in Schlesien"znajdziesz tutaj. Nazwisko Bucha upamiętniają m.in. kopalne małże Buchia Rouillier i Buchiola Barrande.

Biogram Bucha (PDF) w języku polskim możesz pobrać stąd.

BURGHART Heinrich Gottfried (5.07.1705 Dzierżoniów - 16.07.1771 Brzeg). Lekarz i przyrodnik, w roku 1736 opublikował pracę "Iter sabothicum", która poświęcona była zabytkom przeszłości i przyrodzie Ślęży. Od roku 1743 był profesorem gimnazjum w Brzegu. Na zlecenie Fryderyka II badał złoża bogactw mineralnych w Złotym Stoku, Srebrnej Górze i okolicach Tarnowskich Gór. Tu znajdziesz list Burgharta do Linneusza z 4 maja 1754 r.

Biogram Burgharta (PDF) w języku polskim możesz pobrać stąd.

BUZEK Karol (28.10.1882 Leszna Dolna - 14.06.1936 Połom, Beskidy Śląsko-Morawskie). Nauczyciel w Karwinie i Cieszynie-Bobrku, od 1919 inspektor szkolny powiatu cieszyńskiego. Przez szereg lat zajmował się florą i przyrodą nieożywioną Śląska Cieszyńskiego, opublikował m.in. "Przyczynek do geologii Księstwa Cieszyńskiego" z odkrytą mapą geologiczną. Zmarł podczas górskiej wycieczki.

CAMMERLANDER Carl von (11.08.1861 Sibiu, Rumunia - 17.01.1892 Kaltenleutgeben k. Wiednia). Najpierw jako wolontariusz, a później praktykant Muzeum Zakładu Geologicznego Rzeszy w Wiedniu prowadził badania geologiczne w Wysokich Jesionikach; zajmował się również dewonem okolic Vrbna i Benešova oraz kulmem między Opavą, Budišovem i Vitkovem; jego dobrze zapowiadającą się karierę przerwała przedwczesna śmierć.

CARNALL Rudolph Arwid Wilhelm von (9.02.1804 Kłodzko - 17.11.1874 Wrocław), nadsztygar Urzędu Górniczego i wykładowca w Szkole Górniczej w Tarnowskich Górach, później starosta górniczy i dyrektor Wyższego Urzędu Górniczego we Wrocławiu; współzałożyciel Niemieckiego Tow. Geol.; wydawca "Zeitschrift für Berg-, Hütten- und Salinenwesen im preussischen Staate"; autor map geologicznych Górnego Śląska; jego nazwisko upamiętnia m.in. minerał karnalit.

Biogram Carnalla (PDF) w języku polskim możesz pobrać stąd.

CLOOS Hans (8.11.1886 Magdeburg - 16.09.1951 Bonn). Po studiach w Jenie, Bonn i Freiburgu prowadził badania w pd-zach. Afryce i Indonezji; od 1913 docent w Marburgu; w latach I wojny światowej nadzorował kopalnie niklu na Śląsku; w 1917 zastępca F. Frecha na Uniw. Wrocł.; tamże w l. 1919-26 prof. zwycz. geologii; badania granitów Karkonoszy i Wzgórz Strzelińskich zapoczątkowały jego słynne badania skał plutonicznych. Od 1926 był prof. geologii w Bonn.

CZARNOCKI Stefan Jan (1878 Gajlańce k. Kowna - 6.01.1947 Kraków). Po studiach w Instyt. Górn. w Petersburgu prowadził badania na Kaukazie. Od roku 1922 był prac. Państw. Inst. Geol., w którym, m.in. jako nacz. Wydz. Węgli i kier. Poszukiwań Geologiczno-Górniczych, pracował na obszarze Górnośląskiego Zagłębia Węglowego. Od 1938 był prof. zwycz. geologii stosowanej AGH w Krakowie. Jego nazwisko upamiętnia m.in. Glossopteridium czarnockii Bocheński.

CZARNOTA Józef (1818 Strumień - 20.09.1852 Teheran). Po ukończeniu nauki w akademiach górniczych w Bańskiej Szczawnicy i Leoben wyjechał w 1851 do Iranu, gdzie objął stanowisko wykładowcy w politechnicznej szkole wojskowej w Teheranie. Jego badania geologiczne w krótkim czasie przyniosły odkrycie złóż miedzi i srebra. W sierpniu 1852 wszedł na Demawend, najwyższy szczyt pasma Elburs, jako drugi po T. Kotschym jego zdobywca.

DOKTOROWICZ-HREBNICKI Stanisław (9.11.1888 Petersburg - 27.12.1974 Warszawa). Po studiach w Inst. Górn. w Petersburgu prowadził badania na Zabajkalu. Jako następca S. Czarnockiego w Wydz. Węgli Państw. Inst. Geol. badał m.in. poziomy faunistycznych w Górnośląskim Zagłębiu Węglowym. W l. 1956-70 jako prof. Górnośląskiej Stacji Terenowej opracowywał mapy geologiczne Górnego Śląska. Jego nazwisko upamiętnia Polidevcia hrebnicki Ružička et Bojkowski.

DUNKER Wilhelm Bernhard Rudolph (21.02.1809 Eschwege, Hesja - 13.03.1885 Marburg). Od 1837 nauczyciel w Wyższej Szkole Rzemiosła w Kassel, od 1854 profesor mineralogii i geognozji w Marburgu; światowej sławy malakozoolog, zarówno w dziedzinie mięczaków współczesnych, jak i kopalnych; opracował górnośląską triasową faunę muszlową z kolekcji C. R. Mentzla, stając się tym samym, obok H. v. Meyera, pionierem badań triasowych skamieniałości z Górnego Śląska.

Biogram Dunkera (PDF) w języku polskim możesz pobrać stąd.

EBEL Johann Gottfried (6.10.1764 Sulechów - 7.10.1830 Zurych). Lekarz praktykujący początkowo we Frankfurcie nad Menem, a później - gdy zaczęto go podejrzewać o propagowanie wywrotowych idei - w Paryżu. Rozczarowany młodą republiką francuską, zamieszkał w Szwajcarii, gdzie powstało jego dzieło "Über den Bau der Erde in dem Alpen-Gebirge", w którym po raz pierwszy poszczególne pasm Alp zostały przedstawione jako jedna powiązana ze sobą całość.

ECK Heinrich Adolf (13.01.1837 Gliwice - 11.03.1925 Stuttgart). Wybitny znawca formacji triasowej, od 1861 członek zespołu opracowującego mapę geologiczną Górnego Śląska po kier. F. Roemera; od 1866 docent Akademii Górniczej w Berlinie, od 1871 profesor geologii i mineralogii Politechniki w Stuttgarcie; w roku 1900 stracił wzrok i wycofał się z działalności naukowej i pedagogicznej. Jego nazwisko upamiętnia m.in. nazwa rodzajowa triasowego liliowca Eckicrinus Hagdorn et Głuchowski.

EISENREICH Gustav Ignatz (10.07.1867 Siedlimów, Wielkopolska - 13.02.1945 Drezno). Nauczyciel w Ząbkowicach, później w Katowicach; komisarz do spraw ochrony pomników przyrody na Górnym Śląsku; w 1924 założył Geologische Vereinigung Oberschlesiens; od 1925 w Gliwicach, gdzie zajmował się sprawami ochrony przyrody, póki nie został odsunięty od tej pracy przez nazistów; do 1941 kierował Geologische Vereinigung Oberschlesiens. Zginął podczas bombardowania Drezna.

FEISTMANTEL Ottakar Eduard Franz Karl (28.11.1848 Hýskov, okr. Beroun, Czechy - 10.02.1891 Praga). Asystent A. Friča w Muzeum Królewskim w Pradze, w l. 1873-75 asystent F. Roemera we Wrocławiu, gdzie zajmował się karbońską florą Górnego Śląska; w l. 1875-83 w brytyjskiej służbie geologicznej w Indiach; od 1883 wykładowca w Wyższej Czeskiej Szkole Technicznej w Pradze. Jego nazwisko upamiętnia rodzajowa nazwa karbońskiego skorpiona Feistmantelia Frič.

FIEDLER Carl August Heinrich (10.02.1833 Nysa - 22.01.1899 Wrocław). Od 1854 nauczyciel w Szkole Realnej św. Ducha we Wrocławiu i zarazem, od 1855, asystent w Muzeum Mineralogicznym Uniwersytetu Wrocławskiego; do roku 1869 opublikował szereg prac poświęconych przede wszystkim występującym na Śląsku minerałom; późniejsza działalność na polu organizacji szkolnictwa zawodowego na Śląsku i działalność w związkach zawodowych odciągnęły go od nauk przyrodniczych.

FRECH Fritz Daniel (17.03.1861 Berlin - 28.09.1917 Aleppo, Syria). Wybitny uczony zajmujący się paleontologią, stratygrafią, tektoniką, paleoklimatologią, geomorfologią i geografią; w 1893 przybył do Wrocławia jako następca F. Roemera; przed I wojną światową zajął się badaniami na obszarze Grecji, Turcji i Mezopotamii; w czasie I wojny światowej przebywał na Bliskim Wschodzie jako geolog wojskowy; w paleontologii upamiętnia go m.in. Clymenia frechi Wedekind.

GAEBLER Carl Ludwig August Hermann (22.11.1838 Nysa - 6.09.1913 Wrocław). Pracował jako górnik w Tarnowskich Górach i Królewskiej Hucie, później jako mierniczy górniczy w Bytomiu, Tarnowskich Górach, Mysłowicach i Katowicach; prowadził pionierskie badania w dziedzinie stratygrafii i tektoniki karbonu i identyfikacji pokładów węgla; ukoronowaniem jego badań była praca "Das Oberschlesische Steinkohlenbecken" z 1909.

GERHARDT Karl Abraham (26.02.1738 Gorzyca k. Lubina - 9.03.1821 Berlin). Studiował najpierw mineralogię we Frankfurcie nad Odrą, później medycynę w Berlinie; jako praktykujący lekarz opublikował szereg prac z dziedziny mineralogii i w 1768 otrzymał rangę radcy górniczego; przyczynił się wydatnie do rozwoju górnictwa na Śląsku; założył Akademię Górniczą w Berlinie; jako geolog był w poglądach na genezę skał wulkanicznych zadecydowanym przeciwnikiem A. G. Wernera.

GLOCKER Ernst Friedrich (1.05.1793 Stuttgart - 15.07.1858 tamże). Od 1818 nauczyciel we Wrocławiu, od 1824 docent, od 1825 prof. nadzw., od 1832 prof. zwycz. mineralogii Uniwersytetu Wrocławskiego; badał intensywnie obszar Śląska i Moraw, zgromadził zbiór mineralogiczny liczący ponad 16 tys. okazów; opisał 9 nowych minerałów i nadał używane do dziś nazwy 6 innym minerałom (m.in. halit i sfaleryt); w 1854 pod naciskiem władz uniwersyteckich zrezygnował z profesury.

Biogram Glockera (PDF) w języku polskim możesz pobrać stąd.

GRUNDEY Max (10.02.1856 Koźle - 16.01.1946 Berlin). Geodeta pracujący dla Królewskiej Dyrekcji Kolei Żelaznej; namiętny kolekcjoner skał i skamieniałości; od 1930 nadzorował własne zbiory, które kupiło od niego Muzeum w Gliwicach; od 1934 dyrektor odrębnego Górnośląskiego Muzeum Mineralogii i Geologii w Gliwicach. Opuścił Gliwice w 1945. Jego nazwisko upamiętnia m.in. znaleziony przez niego w Gogolinie triasowy liliowiec Dadocrinus grundeyi Jaekel.

GÜRICH Georg Julius Ernst (25.09.1859 Dobrodzień - 16.08.1938 Berlin-Schlachtensee). Docent Uniwersytetu Wrocławskiego; w 1885 uczestnik zachodnioafrykańskiej ekspedycji Flegla; w 1887 i 1891 prowadził badania w Górach Świętokrzyskich, w 1888 w Afryce Pd.-Zach, w 1890 w Wenezueli; po śmierci swego mistrza, F. Roemera, pracował jako nauczyciel we Wrocławiu; od 1910 prof. Inst. Kolonialnego w Hamburgu; upamiętnia go m.in. dewońska ryba Guerichosteus Tarlo.

HALLMANN Christian Gottlieb (8.01.1754 Nowy Kościół k. Złotoryi - 11.12.1831 Bystrzyca Kłodzka). Samouk wybrany w wieku niespełna 30 lat na dożywotniego burmistrza Bystrzycy Kłodzkiej; rozległa wiedza przyrodnicza pozwoliła mu wnieść duży wkład w poznanie Ziemi Kłodzkiej; zajmował się m.in. obserwacjami meteorologicznymi, jednak najwięcej czasu poświęcał mineralogii i paleontologii; opublikował m.in. pracę o skamieniałym drewnie z okolic Nowej Rudy.

HEINRICH Albin (1.03.1785 Břidličná k. Rýmařova - 5.04.1864 Brno). Od 1806, pracując jako nauczyciel w Krakowie, prowadził badania geologiczne Zach. Galicji i Gór Świętokrzyskich; od 1813 nauczyciel w Cieszynie, gdzie był pomocnikiem i następcą L. J. Szersznika; od 1831 profesor gimnazjalny w Brnie; od 1836 kustosz Franzens-Museum w Brnie; poza geologią zajmował się też geografią, historią i zoologią; upamiętnia go kopalna ryba Centriscus heinrichi (Heckel).

HENSEL Reinhold Friedrich. Zob. tutaj.

HINTZE Carl (17.08.1851 Wrocław - 28.12.1916 Wrocław). Uczeń F. Roemera i P. Grotza; przez szereg lat pracował w Reńskim Kantorze Mineralogicznym w Bonn; od 1886 był prof. nadzw. mineralogii we Wrocławiu; pod koniec lat 80 rozpoczał pracę nad wielotomowym podręcznikiem mineralogii, który po jego śmierci został ukończony przez K. Chudobę; od 1892 był prof. zwycz. mineralogii we Wrocławiu; jego nazwisko upamiętnia minerał carlhintzeit.

HOHENEGGER Ludwig (21.02.1807 Memmingen, Bawaria - 25.08.1864 Cieszyn). Kierował zakładami przemysłowymi na Morawach, w Karyntii i na zachodzie Niemiec; od 1839 stał na czele książęcych hut i kopalń w księstwie cieszyńskim; poszukując nowych złóż rud żelaza rozpoczął geologiczne badania Beskidów, na obszasze których wyróżnił szereg jednostek stratygraficznych; w paleontologii jego nawisko upamiętnia m.in. amonit Hamites hoheneggeri Uhlig.

HINGENAU Otto Bernhard Gottlieb von (19.12.1818 Triest - 22.05.1872 Wiedeń). Pracował jako urzędnik górniczy w Kutnej Horze, Leoben i od 1847 w Brnie; poświęcił szereg prac budowie geologicznej i minerałom Moraw i Śląska, był współzałożycielem Wernerowskiego Towarzystwa do Badań Geologicznych Śląska i Moraw; w 1850 był starostą górniczym Moraw i austriackiego Śląska, ale jeszcze w tym samym roku objął Katedrę Prawa Górniczego w Akademii Górniczej w Wiedniu.

JACHOWICZ Aleksander (26.02.1928 Grybów k. Nowego Sącza - 15.08.1989). Po ukończeniu AGH w Krakowie pracował u boku T. Bocheńskiego w PIG w Krakowie, następnie na Katedrze Złóż Węgli AGH, w Stacji Karpackiej PIG i w Oddziale Górnośląskim PIG; od 1974 współpracował z Wydziałem Nauk o Ziemi UŚl; wraz ze swoją żoną, Sonią, opracował systematykę i taksonomię miospor karbońskich, na których oparł stratygrafię karbonu produktywnego Górnośl. Zagłębia Węglowego.

JAEKEL Otto Max Johannes (22.02.1863 Nowa Sól - 6.03.1929 Pekin). Uczeń Roemera, Zittela i Beyricha; profesor geologii w Berlinie, Greifswaldzie i Kantonie; badacz kopalnych szkarłupni, rekinów i gadów; jeden z twórców biologicznego kierunku w paleontologii, którego zasadnicze podstawy zawarł w r. 1901 w pracy "Über verschiedenen Wege phylogenetischer Entwicklung"; jego nazwisko upamiętnia m.in. nazwa rodzajowa kopalnego rekina Jaekelotodus Menner.

JIČINSKÝ Vilém (26.08.1832 Karlštejn - 9.10.1902 Praga). Po studiach w Instytucie Technicznym w Pradze i w K. K. Montanistische Lehranstalt w Přibramie pracował w Zagłębiu Ostawsko-Karwińskim jako inżynier Towarzystwa Kolei Północnej i od 1871 jako dyrektor Spółki Połączonych Kopalń Witkowickich; uchodził za wybitnego znawcę budowy geologicznej karbonu w Zagłębiu Ostrawsko-Karwińskim, któremu poświęcił cały szereg publikacji.

KALUZA Augustin. Zob. tutaj.

KAPF Friedrich Georg (15.05.1759 Wittichen, Szwabia - 19.01.1797 Wrocław). Studiował w Straburgu i Tybindze, później zaś ze zmiennym szczęściem szukał posady w górnictwie w różnych częściach Niemiec, nim w 1786 zatrudnił go baron von Heinitz; wysłany na Śląsk, prowadził badania geologiczne w okolicach m.in. Złotego Stoku, Kłodzka i Raciborza; nadzorował też poszukiwania węgla kamiennego na Górnym Śląsku, skąd opisał Hauptflözzug nazwany później siodłem głównym.

KELCH Johann August. Zob. tutaj.

KENNGOTT Gustav Adolf (6.01.1818 Wrocław - 14.03.1897 okolice Lugano, Szwajcaria). Uczeń E. F. Glockera; od 1850 profesor historii naturalnej w Bratysławie, od 1852 kustosz-adiunkt Dworskiego Gabinetu Mineralogicznego w Wiedniu, od 1856 profesor mineralogii Politechniki w Zurychu; zajmował się krystalografią, systematyką minerałów i badaniem meteorytów; napisał m.in. "Die Minerale der Schweiz".

Biogram Kenngotta (PDF) w języku polskim możesz pobrać stąd.

KLEEMANN Eduard (8.01.1825 Racibórz - 22.10.1889 Mysłowice). Ksiądz katolicki, kapelan w Tułowicach i Bieńkowicach, wikary w Czarnowąsach, administrator w Starej Wsi k. Raciborza, proboszcz więzienny w Raciborzu, od 1863 proboszcz w Kujawach k. Prudnika i od 1868 proboszcz w Mysłowicach; jego prywatne zbiory mineralogiczne i paleontologiczne przewyższały ilością i jakością wrocławskie zbiory uniwersyteckie; zapisał je w testamencie magistratowi Mysłowic.

Biogram Kleemanna (PDF) w języku polskim możesz pobrać stąd.

KNOPP Leo (27.07.1896 Opava - 10.01.1941 Katowice). Nauczyciel na Śląsku Opawskim, od 1928 w Rybniku; aktywny współpracownik Geologische Vereinigung Oberschlesiens Eisenreicha; specjalizował się w karbonie wschodnich Sudetów, geologii obszaru Bramy Morawskiej i badaniach goniatytów; w 1938 po likwidacji niemieckiego gimnazjum w Rybniku pracował jako nauczyciel w Erwitte w Westwalii, zaś od 1940 - w Katowicach.

KRETSCHMER Franz (4.10.1848 Witkowice k. Ostrawy - 25.12.1921 Šternberk). Inżynier górniczy, dyrektor kopalni w Sobotině; prowadził badania w dziedzinie mineralogii, petrografii i genezy złóż, zwłaszcza morawsko-śląskich dewońskich złóż żelaza i północnomorawskich złóż grafitu; opublikował ponad 20 prac naukowych i kilka map geologicznych; zbadanych przez siebie złóż żelaza opisał cztery nowe minerały: morawit, stilpnochloran, wirydyt i mackensit.

KUNDMANN Johann Christian (26.10.1684 Wrocław - 11.05.1751 tamże). Lekarz wrocławski, adiunt Leopoldyńsko-Karolińskiej Akademii Przyrodników, kolekcjoner okazów przyrodniczych, dzieł sztuki i artefaktów archeologicznych, jeden z pionierów śląskiej statystyki i numizmatyki; prowadził samodzielne poszukiwania archeologiczne oraz geologiczne , które zaowocowały m.in. odkryciem złóż glinki pieczętnej w Płużnicy Wielkiej k. Toszka.

Biogram Kundmanna (PDF) w języku polskim możesz pobrać stąd.

KUNISCH Hermann (9.01.1856 Nysa - 8.05.1893 Wrocław). Asystent Muzeum Mineralogicznego we Wrocławiu, później nauczyciel w Miejskiej Katolickiej Szkole Realnej i w Głównej Szkole Realnej we Wrocławiu; specjalizował się w badaniach skamieniałości występujących w wapieniu muszlowym Górnego Śląska, z którego opisał kilka nowych gatunków; jego nazwisko upamiętnia w paleontologii m.in. triasowy liliowiec Dadocrinus kunischi C. Wachsmuth et F. Springer.

Biogram Kunischa (PDF) w języku polskim możesz pobrać stąd.

LAUS Heinrich. Zob. tutaj.

LESKE Nathanael Gottfried. Zob. tutaj.

MAJOR Johann Daniel (16.08.1634 Wrocław - 3.08.1693 Sztokholm). Lekarz, profesor Uniwersytetu w Kilonii; zajmował się wieloma dziedzinami nauk przyrodniczych, poezją, historią starożytną, numizmatyką i archeologią; jest uważany za jednego z pionierów nowoczesnego muzealnictwa; był autorem zaginionego dziś dzieła "Lithologia curiosa", w której zamieścił pierwsze informacje o szczątkach roślin ze śląskich utworów karbońskich.

Biogram Majora (PDF) w języku polskim możesz pobrać stąd.

MAKOWSKI Arnold Artur Edward (11.12.1876 Petersburg - 10.09.1943 Warszawa). Studiował zoologię i geologię w Petersburgu, oraz geologię w Tybindze i Zurychu; pracując od 1920 w PIG był współtwórcą stacji w Dąbrowie Górniczej; opisał jego budowę geologiczną GZW, wykonał mapy regionu pszczyńskiego i rybnickiego, przeanalizował tektonikę i stratygrafię karbonu produktywnego, wyróżnił w profilu warstw brzeżnych odcinki o charakterze limnicznym i paralicznym.

MENTZEL Carl Rudolph (24.12.1799 Wałbrzych - 02.02.1856 Królewska Huta). Mistrz hutniczy, od 1824 nadzorował hutę "Lydognia" w Królewskiej Hucie, od 1830 kierował hutą "Fryderyk" w Strzybnicy i od 1844 - "Królewską Hutą"; geolog-amator; zgromadził dużą kolekcję skamieniałości triasowych z Górnego Śląska, którą opracowali H. v. Meyer i W. B. R. Dunker; upamiętniony m.in. w nazwie gatunkowej triasowej ryby Hemilopas mentzeli Meyer.

Biogram Mentzla (PDF) w języku polskim możesz pobrać stąd.

MEYER Christian Erich Hermann von (3.09.1801 Frankfurt nad Menem - 2.04.1869 tamże). Uczony prywatny, jeden z twórców palentologii kręgowców w Niemczech, wybitny badacz kopalnych ssaków i gadów; współtwórca i redaktor czasopisma "Palaeontographica"; opracowanie kolekcji C. R. Mentzla pozwala zaliczyć go do pionierów badań górnośląskiego triasu; jego nazwisko obok wielu kopalnych gatunków zwierząt upamiętnia też góra Mt. Meyer na Nowej Zelandii. Zob. też tutaj.

Artykuł o Meyerze i jego biogram (PDF) w języku polskim możesz pobrać stąd.

MICHAEL Richard (25.01.1869 Wrocław - 30.101928 Berlin). Uczeń F. Roemera, C. Hintze i G. Güricha; od 1901 geolog okręgowy na obszar Górnego Śląska; napisał obszerną monografię Zagłębia Górnośląskiego, uszczegółowił podział górnośląskiego triasu, był autorem i współautorem wielu map geologicznych Górnego Śląska; od 1924 stały zastępca prezesa Krajowego Instytutu Geologicznego w Berlinie; jego nazwisko upamiętnia m.in. Pecten michaeli Assmann.

MILCH Ludwig (4.08.1867 Wrocław - 6.01.1928 tamże). Studiował geologię w Heidelbergu i Zurychu; od 1892 asystent we Wrocławiu, od 1907 profesor w Greifswaldzie, od 1917, jako następca C. Hintze, profesor we Wrocławiu; wybitny znawca skał metamorficznych, wprowadził do literatury szereg używanych do dziś pojęć, m.in. skał archaiomorficznych oraz minerałów autilitomorficznych, autimorficznych, autineomorficznych, kamptomorficznych i neomorficznych.

MÜLLER Christian Heinrich (27.02.1772 Wrocław - 14.09.1849 Cieplice). Kwatermistrz regimentu von Dollfa, później dyrektor mennic w Kłodzku i Wrocławiu; znawca minerałów z obszaru Śląska i Moraw; w roku 1803 był inicjatorem założenia Gesellschaft zur Beförderung der Naturkunde und Industrie Schlesiens przekształconym później w Schlesische Gesellschaft für vaterländische Kultur; w l. 1820-30 pełnił w tym towarzystwie obowiązki sekretarza Sekcji Przyrodniczej.

NECHAY VON FELSEIS Wiktor Paweł (24.01.1895 Lwów - zamordowany 05.1940 Kijów). Studiował geografię i geologię w Warszawie i Lwowie; pracował jako nauczyciel w Warszawie, Lwowie, od 1932 w Gimnazjum Polskim w Bytomiu; od 1936 kustosz zbiorów przyrodniczych Muzeum Śląskiego w Katowicach; badał utwory dyluwialne pd części Górnego Śląska, występowanie celestynu na Śląsku Cieszyńskim; napisał pracę omawiającą Śląsk jako region geograficzny.

NEUMANN Johann Gottfried. Zob. tutaj.

OBORNY Adolf. Zob. tutaj.

OEYNHAUSEN Carl August Ludwig von (4.02.1794 Grevensburg, Westfalia - 1.02.1865 tamże). Wybitny fachowiec w dziedzinie górnictwa; prowadził badania na Górnym Śląsku w l. 1817-20 ("Versuch einer geognostischer Beschreibung von Oberschlesien", 1822); po latach pracy w Bochum, Bonn, Dortmundzie i Halle wrócił w 1847 na Śląsk dyrektor Wyższego Urzędu Górniczego w Brzegu (od 1850 we Wrocławiu); od 1855 pracował w Dortmundzie.

Biogram Oeynhausena (PDF) w języku polskim możesz pobrać stąd.